به‌عبارت‌ديگر از تعليم الهى فرا گرفت . قرآن مجيد با عطف نظر به اين مقدمات شالوده برنامه زندگى انسان را به اين نحو ريخت : اساس برنامه خود را خداشناسى قرار داد و اعتقاد بيگانگى خدا را اولين اساس دين شناخت و پس از شناسانيدن خدا معادشناسى ( اعتقاد بروز رستاخيز كه در آن پاداش و كيفر كردار نيك و بد انسان داده خواهد شد ) را از آن نتيجه گرفت و اصل ديگر قرار داد و پس از آن پيغامبرشناسى را از معادشناسى نتيجه گرفت زيرا پاداش اعمال نيك و بد بدون ابلاغ قبلى طاعت و معصيت و نيك و بد از راه وحى و نبوت چنان كه بيان خواهيم كرد صورت نمىبندد . و آن را نيز اصل ديگر قرار داده سه اصل نامبرده : اعتقاد بيگانگى خدا و اعتقاد به نبوت و اعتقاد بمعاد را اصول دين دين اسلام شمرد . پس از آن در مرتبه تالى اصول اخلاق پسنديده و صفات حسنهء مناسب اصول سه‌گانه را كه يك انسان واقع بين با ايمان بايد واجد آنها و متصف به آنها باشد بيان نمود . و پس از آن قوانين عملى كه در حقيقت حافظ سعادت حقيقى